Friday, April 27, 2018

நீதி நின்று கொல்லும்!



நாம் வாழும் காலத்தை அசாதாரணங்களின் காலம் என்று சொல்லலாம். இந்தக் காலத்துக்கு முன்னுதாரணம் எதுவும் இல்லை என்பதுபோலவே இப்போது நடக்கும் நிகழ்வுகளுக்கும் முன்னுதாரணம் ஏதுமில்லை. உச்ச நீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதி மீது முன்னுதாரணமே இல்லாத வகையில் தகுதி நீக்கத் தீர்மானம் கொண்டு வரப்படுகிறது. முன்னுதாரணமே இல்லாத வகையில் அதை மாநிலங்களவைத் தலைவரான வெங்கய்ய நாயுடு நிராகரித்துள்ளார்.

என்னென்ன குற்றச்சாட்டுகள்?

மாநிலங்களவையைச் சேர்ந்த 64 எம்.பி.க்கள் கையெழுத்திட்டு உச்ச நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராவை தகுதி நீக்கம் செய்ய வேண்டும் என்ற மனு ஒன்றை மாநிலங்களவைத் தலைவரிடம் அளித்தனர். அதில் ஐந்து குற்றச்சாட்டுக்கள் முன்வைக்கப்பட்டிருந்தன. மருத்துவக் கல்லூரி ஒன்றுக்கு அனுமதி பெறுவதற்காக நீதிபதிகளுக்கு லஞ்சம் தர முயன்ற ‘பிரசாத் எஜூகேஷன் டிரஸ்ட்’ வழக்கில் தலைமை நீதிபதி சம்பந்தப்பட்டிருக்கிறார் என்பதற்கு முகாந்திரம் உள்ளதாகவும், அது தொடர்பாக நீதி விசாரணை கேட்டு் தொடுக்கப்பட்ட வழக்கில் அவரே நீதிபதியாக இருந்து தீர்ப்பளித்தது நீதிபதிகளுக்கான நடத்தை விதிகளுக்கு எதிரானதென்றும், பிரசாத் எஜூகேஷன் டிரஸ்ட் வழக்கில் நீதிமன்ற ஆவணத்தை முன் தேதியிட்டு தலைமை நீதிபதியே திருத்தம் செய்தது மோசடிக் குற்றம் எனவும் முதல் மூன்று குற்றச்சாட்டுகள் தெரிவிக்கின்றன.
தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ரா வழக்கறிஞராகப் பணிபுரிந்தபோது பொய்யான பிரமாண வாக்குமூலம் அளித்து அரசாங்க நிலத்தைப் பெற்றதும் அதற்கான உத்தரவு 1985-ல் ரத்து செய்யப்பட்டாலும், நிலத்தை ஒப்படைக்காமல் 2012-ல் உச்ச நீதிமன்றத்துக்கு நியமிக்கப்படும் வரை அதைத் தனது பொறுப்பிலேயே வைத்திருந்ததும் நான்காவது குற்றச்சாட்டாகும்.
‘மாஸ்டர் ஆஃப் தி ரோஸ்டர்’ என்ற முறையில் வழக்குகளை ஒதுக்கீடுசெய்வதில் தனக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள அதிகாரத்தைத் தலைமை நீதிபதி துஷ்பிரயோகம் செய்கிறார்; அரசியல் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த வழக்குகளைக் குறிப்பிட்ட சில நீதிபதிகளுக்கு ஒதுக்குவதன் மூலம் முன்பே தீர்மானிக்கப்பட்ட தீர்ப்புகள் வழங்கப்படுவதற்கு வழிவகுக்கிறார் என்பது ஐந்தாவது குற்றச்சாட்டு. 39 பக்கங்களில் இதற்கான விளக்கங்களும், 125 பக்கங்களில் ஆதாரங்களும் மனுவோடு அளிக்கப்பட்டிருந்தன.
நீதிபதி ஒருவரைத் தகுதி நீக்கம் செய்ய வேண்டுமென்றால் மாநிலங்களவையில் 50 உறுப்பினர்கள் அல்லது மக்களவையில் 100 உறுப்பினர்கள் கையெழுத்திட்டு அதற்கான புகாரை மாநிலங்களவைத் தலைவரிடம் அளிக்க வேண்டும். அவர், அதிலுள்ள குற்றச்சாட்டுக்களின் உண்மைத்தன்மையை ஆராய மூன்று பேர் கொண்ட குழுவை நியமிக்க வேண்டும். அந்தக் குழு விசாரித்து குற்றம் நிரூபிக்கப்படுகிறது என்று சொன்னால் அதன் பின்னர் தகுதி நீக்கத் தீர்மானம் மக்களவையிலும் மாநிலங்களவையிலும் கொண்டுவரப்படும். அதற்கு மூன்றில் இரண்டு பங்கு உறுப்பினர்களின் ஆதரவு இருந்தால் நீதிபதி தகுதி நீக்கம்செய்யப்படுவார். இதுதான் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் பிரிவு 124 (4) மற்றும் நீதிபதிகள் விசாரணைச் சட்டம் 1968 ஆகியவற்றில் கூறப்பட்டுள்ள நடைமுறையாகும். இதற்கு முன்னர் பல்வேறு நீதிபதிகளுக்கு எதிராகத் தகுதி நீக்கத் தீர்மானங்கள் அப்படித்தான் கொண்டு வரப்பட்டு நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டன.

மரபு பின்பற்றப்படவில்லை

மாநிலங்களவைத் தலைவரிடம் புகார் அளித்தால் அதை ஏற்கவோ, நிராகரிக்கவோ அவருக்கு உரிமை உள்ளது என்று நீதிபதிகள் விசாரணைச் சட்டத்தின் பிரிவு 3(1) கூறியிருக்கிறது. ஆனால், நிராகரிப்பதற்கு முன்பு அவர் சட்ட வல்லுநர்களைக் கலந்தாலோசிக்க வேண்டும். அதன் பின்னரே அவர் அதில் முடிவெடுக்க முடியும். சட்டம் தொடர்பான சந்தேகம் எழும்போது மாநிலங்களவைத் தலைவர் உச்ச நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியிடம் விளக்கம் கோருவது மரபு. ஆனால், இந்த வழக்கைப் பொறுத்தமட்டில் உச்ச நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியே குற்றச்சாட்டுக்கு ஆளாகி இருப்பதால், கொலீஜியத்தில் அவருக்கு அடுத்ததாக இருக்கும் மூத்த நீதிபதிகளை மாநிலங்களவைத் தலைவர் கலந்தாலோசித்து இருக்க வேண்டும். இந்த மரபை வெங்கய்ய நாயுடு பின்பற்றவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
“தலைமை நீதிபதி மீதான குற்றச்சாட்டுக்கள் நிரூபிக்கப்படவில்லை, புகார் மனுவில் கையெழுத்திட்ட எம்.பி.க்களுக்கு அதுகுறித்த தெளிவில்லை” என வெங்கய்ய நாயுடு குறிப்பிட்டுள்ளார். ஒரு குற்றச்சாட்டு உண்மையா இல்லையா என்பது விசாரணைக்குப் பிறகே நிரூபணம் ஆகும். மூன்று பேர் கொண்ட குழுவைக் கொண்டு அதை விசாரித்திருந்தால், அந்தக் குற்றச்சாட்டுகளின் உண்மைத்தன்மை வெளிப்பட்டிருக்கும். சிபிஐ பதிவுசெய்த தொலைபேசி உரையாடல் உள்ளிட்ட ஆதாரங்கள் அளிக்கப்பட்டிருந்தும்கூட, ‘குற்றச்சாட்டுகளுக்கு எந்த முகாந்திரமும் இல்லை’யென வெங்கய்ய நாயுடு சொல்வது பருக்கைக்குள் பானையையே மறைக்க முயல்வதாக உள்ளது.
‘பிரசாத் எஜூகேஷன் டிரஸ்ட்’ வழக்கில் ஆரம்பத்தில் இருந்தே தலைமை நீதிபதியின் மீது சந்தேகத்தின் நிழல் படிந்துள்ளது. சிபிஐ பதிவுசெய்திருக்கும் தொலைபேசி உரையாடல்கள் அதை உறுதிசெய்கின்றன. அந்த வழக்கை விசாரிக்கவே கூடாது என்று தள்ளுபடிசெய்வதும், வேறு ஒரு அமர்வில் அந்த வழக்கின் விசாரணை நடந்துகொண்டிருக்கும்போதே அதில் தலையிட்டு தனது அமர்வுக்கு மாற்றி உத்தரவிடுவதும், அந்த உத்தரவின் தேதியில் திருத்தம் செய்து போலியாக ஆவணத்தை உருவாக்குவதும் எவ்வித குற்றமும் செய்யாத நிரபராதி ஒருவரின் செயல்படாக இருக்க முடியாது. இப்போது டெல்லியில் உள்ள விசாரணை நீதிமன்றம் ஒன்றில் அந்த வழக்கு நடைபெறுகிறது. அதுகுறித்து ஊடகங்களில் செய்தி வெளியிடக் கூடாது என அந்த நீதிமன்றம் ‘வாய்ப்பூட்டு உத்தரவு’ ஒன்றை சில நாட்களுக்கு முன் பிறப்பித்துள்ளது. இதெல்லாம் எதையோ மறைப்பதற்கு செய்யப்படும் முயற்சிகளாகவே தெரிகின்றன.

யார் காரணம்?

வழக்குகளைப் பல்வேறு அமர்வுகளுக்கு ஒதுக்கீடுசெய்வதில் நடந்த முறைகேடுகள் எவையெவை, அவற்றால் அந்த வழக்குகளின் தீர்ப்புகள் எப்படியெல்லாம் மாற்றப்படுகின்றன என்பதைச் சுட்டிக்காட்டி மூத்த வழக்கறிஞர் சாந்தி பூஷன் உச்ச நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடுத்திருக்கிறார். அதில், சிபிஐ சிறப்பு இயக்குநர் நியமன வழக்கு, ஜெய் ஷா வழக்கு, சசி தரூர் வழக்கு, பாஜகவைச் சேர்ந்த சம்பித் பத்ரா ஓஎன்ஜிசியின் இயக்குநராக நியமிக்கப்பட்ட வழக்கு, நீதிபதி லோயா மர்ம மரண வழக்கு உள்ளிட்ட பத்து வழக்குகள் விசாரணைக்கு ஒதுக்கீடுசெய்யப்பட்டதில் உள்ள சந்தேகங்கள் குறித்து விரிவான ஆதாரங்களை அவர் அளித்திருக்கிறார்.
உச்ச நீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதியைத் தகுதி நீக்கம்செய்ய வேண்டும் என்று கோருவது மிகவும் துரதிர்ஷ்டமான ஒன்றுதான். நீதித் துறை மீது மக்கள் வைத்துள்ள நம்பிக்கையை அது பலவீனப்படுத்திவிடும் என்பதும் உண்மைதான். ஆனால், இத்தகைய நிலையை உருவாக்கியது தலைமை நீதிபதி தீபக் மிஸ்ராதானே தவிர, அரசியல் கட்சிகள் அல்ல. கடந்த ஜனவரி மாதத்தில் உச்ச நீதிமன்றத்தின் மூத்த நீதிபதிகள் நான்கு பேர் வெளிப்படையாக அவர் மீது குற்றச்சாட்டுக்களை முன்வைத்தார்கள். அதற்குப் பிறகாவது அவர் தனது போக்கைத் திருத்திக்கொண்டிருந்தால், இப்போது அவரைத் தகுதி நீக்கம் செய்ய வேண்டுமென்ற கோரிக்கை எழுந்திருக்காது.
எம்.பி.க்களின் கோரிக்கையை நிராகரித்ததன் மூலம் தலைமை நீதிபதியைக் காப்பாற்றிவிடலாம் என்று பாஜக அரசு கருதுகிறது. மாநிலங்களவைத் தலைவரின் உத்தரவை எதிர்த்து உச்ச நீதிமன்றத்துக்குச் செல்வதற்கு வாய்ப்புகள் இருக்கவே செய்கின்றன. அங்கும்கூட தலைமை நீதிபதியின் செல்வாக்கால் அந்த வழக்கு தள்ளுபடிசெய்யப்படலாம். ஆனால், இன்று இல்லாவிட்டாலும் என்றாவது ஒருநாள் சட்டத்தின் முன்னால் அவர் பதில் சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும். அரசு அன்று கொல்லும், நீதி நின்று கொல்லும்!
- ரவிக்குமார், எழுத்தாளர், வழக்கறிஞர்.
தொடர்புக்கு: adheedhan@gmail.com

தலித்துகளை இந்து மதத்திலிருந்து விரட்டுகிறதா உச்ச நீதிமன்றம்?


சிறப்புக் கட்டுரை: தலித்துகளை இந்து மதத்திலிருந்து விரட்டுகிறதா உச்ச நீதிமன்றம்?

ரவிக்குமார்

இந்தியா சுதந்திரமடைந்து எழுபதாண்டுகள் ஆன பின்னரும் தலித் மக்கள் மீதான வன்கொடுமைகள் அதிகரித்துக்கொண்டே போகின்றன. எந்த நீதித் துறை குடிமக்களின் அடிப்படை உரிமைகளுக்குப் பாதுகாவலனாக இருக்கும் என நம்பி, சட்டமன்றங்களிலும் நாடாளுமன்றத்திலும் இயற்றப்படும் சட்டங்களைச் சீராய்வு செய்யும் அதிகாரத்தை அதனிடம் அம்பேத்கர் ஒப்படைத்தாரோ அந்த நீதித் துறையே தலித் மக்களுக்கு அரணாக இருக்கும் வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டத்தைத் தகர்த்தெறிகிற காட்சியை இப்போது பார்க்கிறோம். இந்து மதத்தில் இனியும் தலித்துகள் நீடிக்கத்தான் வேண்டுமா என்ற கேள்வியைத்தான் இது எழுப்பியுள்ளது.
1936ஆம் ஆண்டு தாதரில் நடைபெற்ற மாநாட்டில் நிகழ்த்திய உரையில் அம்பேத்கர் ஒன்றைக் குறிப்பிட்டார். ‘இப்போது உங்களுக்கு இருக்கும் பலத்தை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு நீங்கள் சாதி இந்துக்களின் சர்வாதிகாரத்தை எதிர்கொள்ள முடியாது. சிறுபான்மையினராக இருப்பதால் இந்த நிலை என நான் சொல்ல மாட்டேன். முஸ்லிம்கள்கூடத்தான் சிறுபான்மையினராக இருக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்களிடம் வம்புக்குச் செல்ல ஒருவரும் துணிவதில்லை. ஓர் ஊரில் இரண்டு முஸ்லிம் வீடுகள் இருந்தால்கூட பயப்படுகிறார்கள். ஏனென்றால் அவர்களிடம் வம்பு செய்தால் இந்தியாவிலிருக்கும் ஒட்டுமொத்த முஸ்லிம்களும் அவர்களுக்கு ஆதரவாக வருவார்கள் என்பது சாதி இந்துக்களுக்குத் தெரியும். தலித்துகளை ஒடுக்கினால் அவர்களுக்கு ஆதரவாக எவரும் வர மாட்டார்கள் என்பதால்தான் உங்கள்மீது வன்முறையை ஏவ அவர்கள் தயங்குவதில்லை’ என்று அம்பேத்கர் சொன்னார். சாதியவாதிகளின் சர்வாதிகாரத்தை எதிர்கொள்ள வேண்டுமென்றால் தலித் மக்கள் தமக்கான ஆதரவைத் திரட்ட வேண்டும் என்று சொன்ன அம்பேத்கர், அதற்காகத்தான் மதமாற்றத்தை முன்மொழிந்தார்.
‘இந்துவாகப் பிறந்துவிட்டேன். ஆனால், இந்துவாக இறக்க மாட்டேன்’ எனச் சூளுரைத்த அம்பேத்கர் மதம் மாறும் முடிவை ஆத்திரத்திலோ, அவசரத்திலோ மேற்கொள்ளவில்லை. மதம் மாறுவது என அவர் அறிவித்ததற்கும் அவர் பௌத்தத்தைத் தழுவியதற்கும் இடையே இருபதாண்டுகள் எடுத்துக்கொண்டார். இடைப்பட்ட காலத்தில் சீக்கியம், இஸ்லாம், கிறித்தவம், பௌத்தம் எனப் பல்வேறு மதங்களின் கோட்பாடுகளையும், நடைமுறைகளையும் அவர் ஆராய்ந்தார். நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளில் தலித் மக்களின் மாநாடுகளைக் கூட்டி அங்கு பல்வேறு சமயத் தலைவர்களையும் அழைத்து அவர்களது கருத்துகளைக் கேட்டார். 1937இல் லக்னோவில் கூட்டப்பட்ட மாநாட்டில் பதின்மூன்று மதப் பிரிவுகளின் தலைவர்கள் கலந்துகொண்டனர்.
சீக்கிய மதத்துக்கு மாறுவது பற்றித்தான் முதலில் அம்பேத்கர் அதிகம் ஆர்வம்காட்டினார். அந்த மதம் வீரத்தின் குறியீடாகப் பார்க்கப்பட்டதால் அது அவரை ஈர்த்தது. 1936இல் அமிர்தசரஸில் நடைபெற்ற சீக்கிய மாநாட்டில் அவரும் நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்தும் வந்திருந்த தலித் பிரதிநிதிகளும் கலந்துகொண்டனர். அம்பேத்கரோடு அம்மாநாட்டுக்குச் சென்ற சிலர் சீக்கிய மதத்துக்கு மாறவும் செய்தனர். ஆனால், சீக்கிய மதத் தலைவர்களின் ஒத்துழைப்பு இல்லாததால் அந்த முயற்சி தொடரவில்லை.
இதனிடையில் அன்றைய அரசாங்கத்தில் இணைந்து செயல்படும் வாய்ப்பு அவருக்குக் கிடைத்தது. அந்த வாய்ப்புகளையெல்லாம் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான காப்புக் கூறுகளை ஏற்படுத்தித் தருவதற்கு அவர் பயன்படுத்தினார். 1937 – 39இல் பம்பாய் சட்டப்பேரவையில் உறுப்பினராகவும்; 1942 முதல் 1946 வரை வைஸ்ராயின் நிர்வாகக் குழுவில் தொழிலாளர்நலத் துறை உறுப்பினராகவும் இருந்த அம்பேத்கர், 1946 முதல் அரசியலமைப்புச் சட்ட அவையில் பங்கேற்று அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை இயற்றும் மகத்தான பணியில் தம்மை ஈடுபடுத்திக்கொண்டார்.
பௌத்தத்தை நோக்கிய பயணம்
பௌத்தத்தின் மீதான ஈடுபாடு அவருக்குச் சிறு பிராயம் தொட்டே இருந்தது. அவர் நான்காம் வகுப்பு மாணவராக இருந்தபோது கே.ஏ.கெலுஸ்கர் என்பவர் கூறிய புத்தரின் கதை தன்னை மிகவும் பாதித்தது என ‘புத்தரும் அவரது தம்மமும்’ நூலின் முன்னுரையில் அவர் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். அந்தத் தாக்கத்தினால்தான் 1934ஆம் ஆண்டு தனது வீட்டுக்கு ‘ராஜ கிருஹம்’ என அவர் பெயர் சூட்டினார். 1946இல் தான் துவக்கிய கல்லூரிக்கு சித்தார்த்தா கல்லூரி எனப் பெயரிட்டார். 1948இல் அவர் எழுதி வெளியிட்ட தீண்டாதார் குறித்த ஆய்வு நூலில் தலித் மக்களின் பூர்வமதமாக அவர் பௌத்தத்தைக் குறிப்பிட்டார். அதே ஆண்டில் சென்னையைச் சேர்ந்த லட்சுமி நரசுவின் ‘எசன்ஸ் ஆஃப் புத்திஸம்’ நூல் அவரது முன்னுரையோடு மறு பதிப்பு செய்யப்பட்டது.
கருத்தியல் ரீதியாக பௌத்தம் குறித்து அவர் பல பணிகளைச் செய்தாலும் 1954ஆம் ஆண்டில்தான் பௌத்தம் குறித்த பிரசாரத்தைக் கிராமப்புறத்தைச் சேர்ந்த தலித் மக்களிடம் அவர் எடுத்துச் சென்றார். தெஹு ரோடு என்ற இடத்தில் தலித் மக்கள் சொக்கமேளருக்குக் கோயில் ஒன்றைக் கட்டி அதன் துவக்க விழாவுக்கு அம்பேத்கரை அழைத்தனர். அங்கு ஒரு புத்த விஹார் கட்டுவதாக இருந்தால் அங்கு தான் வருவதாக அம்பேத்கர் கூறிவிட்டார். அதனால் அங்கு புத்த விஹார் ஒன்று கட்டப்பட்டது. அதுதான் நவீன காலத்தில் மகாராஷ்டிராவில் கட்டப்பட்ட முதல் புத்த விஹார் ஆகும்.
இந்து மதத்துக்கும் பௌத்தத்துக்கும் இடையிலான முதன்மையான இரண்டு வேறுபாடுகளை அம்பேத்கர் சுட்டிக்காட்டினார். இந்து மதம் கடவுளை மையமாக வைத்து உருவாக்கப்பட்டது. ஆனால், பௌத்தம் ஒழுக்கத்தை அடிப்படையாக வைத்து உருவாக்கப்பட்டது; இந்து மதம் ஏற்றத்தாழ்வை அங்கீகரிக்கிறது. ஆனால், பௌத்தமோ சமத்துவத்தைப் போதிக்கிறது என அந்த முரண்பாடுகளை அவர் விளக்கினார். பௌத்தத்தை அவர் தழுவியபோது லட்சக்கணக்கான தலித்துகளும் பௌத்தர்களாக மாறினர். 1961ஆம் ஆண்டின் மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பில் மகாராஷ்டிராவில் மட்டும் 28 லட்சம் தலித்துகள் பௌத்தர்களாக மாறியது தெரியவந்தது.
அம்பேத்கர் சுட்டிக்காட்டிய ஒழுக்கமின்மையும் சமத்துவமின்மையும் இப்போது மேலும் தீவிரமடைந்துள்ளன. அவற்றுக்கு ஆட்சியாளர்களின் ஆதரவும் கிடைத்திருக்கிறது. அதனால், தலித் மக்கள்மீதான வன்முறை சென்ற நூற்றாண்டில் இருந்ததைவிட இப்போது பல மடங்கு கூடியிருக்கிறது. ஆனால், உச்ச நீதிமன்றமோ இந்த யதார்த்தத்தைப் பார்க்கக் கண் இன்றி, பாதிக்கப்பட்டவர்களையே குற்றவாளிகள் என்கிறது. இந்த நிலையில், அம்பேத்கர் எண்பதாண்டுகளுக்கு முன்னால் எழுப்பிய கேள்விகளை தலித் மக்கள் இப்போது மீண்டும் உரக்க எழுப்ப வேண்டிய நிலை உருவாகியுள்ளது.
ஆர்ப்பரிக்கும் கேள்விகள்
“உங்கள் மனிதத் தன்மையை மதிக்காத மதத்தில் ஏன் நீங்கள் இருக்க வேண்டும்? உங்களுக்குக் குடிக்கத் தண்ணீர் தராத மதத்தில் ஏன் நீங்கள் இருக்க வேண்டும்? உங்களைக் கோயிலுக்குள் அனுமதிக்காத மதத்தில் ஏன் நீங்கள் இருக்க வேண்டும்? உங்களை ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் அவமதிக்கிற மதத்தில் ஏன் நீங்கள் இருக்க வேண்டும்?” என்ற அம்பேத்கரின் கேள்விகள் இப்போது தலித் மக்களின் மனதில் கடல் அலையாய் ஆர்ப்பரிக்கின்றன.
அம்பேத்கரின் வழியில் மதம் மாற வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்தாலும், அவர் உருவாக்கிய அரசியலமைப்புச் சட்டம் நம்மைப் பாதுகாக்கும், இந்த நாட்டிலிருந்து ஒழுக்கமின்மையும், ஏற்றத்தாழ்வும் களையப்படும் என்ற நம்பிக்கையில் அவரது மறைவுக்குப் பின் கடந்த அறுபதாண்டுகளாக தலித் மக்கள் பொறுமை காத்தனர். மக்களுக்காகத்தான் மதமேயொழிய மதத்துக்காக மக்கள் இல்லை என்பதை அறியாதவர்கள் தமது சுயநலத்துக்காக இன்று அந்த அரசியலமைப்புச் சட்டத்தையே தகர்க்க முற்பட்டுள்ளனர்.
ஆட்சி அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள்தான் அப்படிச் செய்கிறார்களென்றால் எந்த நீதித் துறை குடிமக்களின் அடிப்படை உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் என அம்பேத்கர் நினைத்தாரோ அந்த நீதித் துறையே இன்று தலித்துகளை இரண்டாந்தரக் குடிமக்களாக நடத்தத் துணிந்துவிட்டது என்னும்போது அதனால் பாதிக்கப்படும் தலித் மக்கள் இனி எதைப் பாதுகாவலனாகக் கருதுவது? எந்த அமைப்பை நோக்கி முறையிடுவது?
வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டத்தை முடக்கும் உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு அரசியலமைப்புச் சட்டத்துக்கு முரணானது மட்டுமல்ல, அது சட்டத்தின் பெயரால் இழைக்கப்பட்டுள்ள அநீதி மட்டுமல்ல, தலித் மக்களை இந்து மதத்தை விட்டு விரட்டும் முயற்சியுமாகும்.
உச்ச நீதிமன்றத்தின் இந்தத் தீர்ப்பு திருத்தப்படாவிட்டால், வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டத்தை ஒன்பதாவது அட்டவணையில் சேர்த்து அதற்குப் பாதுகாப்பு அளிக்கப்படாவிட்டால் அம்பேத்கர் 1956இல் மேற்கொண்ட முடிவைத்தான் தலித் மக்கள் எடுக்க வேண்டியதிருக்கும். அப்படி நிகழ்ந்தால் அதற்கு இந்த ஆட்சியாளர்களும் அவர்களது நோக்கத்தை நிறைவேற்றும் விதத்தில் செயல்படும் நீதி அமைப்பும்தான் பொறுப்பு.
(கட்டுரையாளர் பற்றிய குறிப்பு: முனைவர் ரவிக்குமார்... அரசியல், கலை, இலக்கிய விமர்சகர். மணற்கேணி ஆய்விதழின் ஆசிரியர். முன்னாள் சட்டமன்ற உறுப்பினர். விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர். இவரைத் தொடர்புகொள்ள: adheedhan@gmail.com)

ஆசாராம் பாபுவுக்கு மரண தண்டனை கொடுங்கள்! - ரவிக்குமார்


சிறப்புக் கட்டுரை: ஆசாராம் பாபுவுக்கு மரண தண்டனை கொடுங்கள்!


நான் கடந்த பல ஆண்டுகளாக மனித உரிமைகளுக்காகப் போராடியவன். மரண தண்டனை ஒழிக்கப்பட வேண்டுமென்று மாநாடுகளை நடத்திப் பிரசாரம் செய்தவன். குற்றங்களைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கு மரண தண்டனை பயன்படாது என்று வாதிட்டவன். ஆனால், இன்று ஒரு குற்றவாளிக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்பட வேண்டும் என நான் வேண்டுகிறேன். ஜோத்பூரில் பதினாறு வயதுச் சிறுமியைப் பாலியல் வல்லுறவுக்கு ஆட்படுத்திய குற்றத்துக்காகக் கைது செய்யப்பட்டு, அந்தக் குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டு நீதிமன்றத்தால் ஆயுள் தண்டனை விதிக்கப்பட்டுள்ள சாமியார் ஆசாராம் பாபுவுக்கு ஆயுள் தண்டனை போதாது, மரண தண்டனை வழங்க வேண்டும். அதற்காக அரசாங்கம் மேல்முறையீடு செய்ய வேண்டும் என மன்றாடுகிறேன்.
மத்தியப் பிரதேச மாநிலத்தின் சிந்த்வாரா என்ற இடத்தில் இருக்கும் ஆசாராம் பாபுவின் ஆசிரமத்தில் உள்ள குருகுலப் பள்ளியில் படித்துவந்த சிறுமி ஒருவர் அவ்வப்போது வலிப்பு வந்து அவதிப்பட்டார். அந்தப் பள்ளி விடுதியின் பெண் வார்டன் ஷில்பி என்பவர் அந்தச் சிறுமிக்கு பேய் பிடித்திருப்பதாகவும் அதை ஆசாராம் பாபு ஓட்டிவிடுவார் என்றும் அந்தச் சிறுமியின் பெற்றோரிடம் சொல்லித் தந்திரமாக அந்தச் சிறுமியையும் பெற்றோரையும் ஜோத்பூரில் ஆசாராம் பாபு தங்கியிருந்த ஆசிரமத்துக்கு அழைத்துச் சென்றார். பேய் ஓட்டுவதாக அந்தச் சிறுமியை தனியே அறைக்குள் அழைத்துச்சென்ற ஆசாராம் பாபு அவரைப் பலவந்தமாகச் சீரழித்தார். அதை வெளியே சொன்னால் அவரது பெற்றோரைக் கொலை செய்துவிடுவதாகவும் மிரட்டியுள்ளார்.
சீரழிக்கப்பட்ட அந்தச் சிறுமி உண்மையைத் தனது பெற்றோரிடம் சொன்னதால் அவர்கள் டெல்லியில் சமய நிகழ்ச்சி ஒன்றுக்காகச் சென்றிருந்த ஆசாராம் பாபுவிடம் நியாயம் கேட்பதற்காக அங்கு சென்றனர். ஆனால், அவரைப் பார்ப்பதற்கு அனுமதிக்கப்படவில்லை. அதன் பிறகுதான் டெல்லியில் உள்ள கம்லா மார்க்கெட் காவல் நிலையத்தில் புகார் அளித்தனர். ஐபிசி பிரிவுகள் 342, 376, 506, 509 மற்றும் போக்ஸோ சட்டத்தின் பிரிவு 8 ஆகியவற்றின் கீழ் ஆசாராம் பாபு மீது வழக்கு பதிவு செய்யப்பட்டது. ஆனால் ஒரு மாதத்துக்குப் பிறகே அவரைக் கைது செய்ய முடிந்தது.
சிறுமியைச் சீரழித்தது மட்டுமின்றி, தனது ஆசிரமத்தில் பக்தைகளாகத் தங்கியிருந்த சூரத் நகரைச் சேர்ந்த இரண்டு சகோதரிகளையும்கூட ஆசாராம் பாபுவும் அவரது மகனும் தொடர்ந்து பாலியல் வல்லுறவு செய்துவந்துள்ளனர். அந்தப் பெண்கள் அளித்த புகாரின் மீது வழக்கு பதியப்பட்டு 2014ஆம் ஆண்டு குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்யப்பட்டது. ஆனால், இதுவரை அதில் விசாரணை தொடங்கவில்லை.
சாமியாரின் சாம்ராஜ்ஜியம்
ஆசாராம் பாபு சாதாரண மனிதரல்லர். அவர் லட்சக்கணக்கான பக்தர்களைக்கொண்ட அரைக் கடவுள். பாபுஜி என்று தனது பக்தர்களால் வணங்கப்படுபவர். சுமார் 400 ஆசிரமங்களை இந்தியாவிலும், அயல்நாடுகளிலும் அமைத்து அவற்றின் மூலம் திரட்டப்பட்ட பல்லாயிரம் கோடி ரூபாய் மதிப்பிலான சொத்துகளுக்கு அதிபதி.
பிரிக்கப்படாத இந்தியாவில் தற்போதைய பாகிஸ்தான் பகுதியில் இருக்கும் பெரானி என்ற கிராமத்தில் ஓர் ஏழைக் குடும்பத்தில் ஆசாராம் பாபு பிறந்தார். இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்ததற்குப் பிறகு அவரது குடும்பம் குஜராத் மாநிலம் அகமதாபாத் நகரில் குடியேறியது. அங்கு அவரது தந்தை மரத்தை வாங்கி அதைக் கரியாக்கி விற்றுப் பிழைப்பு நடத்தி வந்தார். அவரது தந்தை இறந்ததற்குப் பிறகு ஆசாராம் பாபு அந்த வியாபாரத்தைத் தொடர்ந்தார். அதில் வருமானம் போதவில்லையென்பதால் மூன்றாம் வகுப்பு வரை மட்டுமே படித்து ஈட்டிய அறிவைக் கொண்டு கள்ளச் சாராய விற்பனை, சைக்கிள் ரிப்பேர், டீ வியாபாரம் எனப் பல்வேறு தொழில்களில் ஈடுபட்டு ‘இளம் தொழிலதிப’ரானார்.
இந்தியாவில் எளிதாகப் பணம் சம்பாதிக்கும் தொழில் பக்திதான் என்பதை விரைவிலேயே கண்டுகொண்ட ஆசாராம் பாபு, தன்னைத்தானே ஒரு சாமியாராக அறிவித்துக்கொண்டார். சபர்மதி ஆற்றின் கரையில் ஒரு குடிசையில் தொடங்கப்பட்ட அவரது ஆசிரமத்துக்கு முதலில் ஐந்தாறு பக்தர்கள்தான் வரப்போக இருந்தனர். அருளாசி வழங்கப்படும் இடங்களுக்குச் சென்று பாவ மன்னிப்பு தேடும் அரசியல்வாதிகள் நிறைந்த நம் நாட்டில் ஆசாராம் பாபுவுக்கும் அரசியல் தொடர்புகள் கிடைத்ததில் வியப்பேதுமில்லை. அந்தத் தொடர்பு அரசாங்க நிலத்தை வளைத்துப்போட வசதி செய்து கொடுத்தது. குஜராத்தில் காங்கிரஸ் ஆட்சி முடிந்து பாரதிய ஜனதா கட்சி ஆட்சி அமைந்ததற்குப் பிறகு அந்தத் தொடர்பு உறவாக வலுப்பெற்றது. 1999ஆம் ஆண்டில் 25 ஆயிரம் சதுரமீட்டர் அரசாங்க நிலம் அவருக்கு பாஜக அரசால் ஒதுக்கப்பட்டது. அவரது ஆசிரமம் விரிவடைந்தது போலவே, ஆதரவாளர்களின் எண்ணிக்கையும் உயர்ந்தது.
இந்தியாவில் பல்வேறு இடங்களிலும் ஆசாராம் பாபுவின் ஆசிரமங்கள் அரசாங்க நிலத்தை ஆக்கிரமித்தே கட்டப்பட்டன என்று குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தன. அதற்காக வழக்குகளும் தொடுக்கப்பட்டன. ஆசாராம் பாபு போன்ற அரைக் கடவுள்களுக்கு வழக்குகளென்றால் பதக்கங்கள் போலப் பெருமையின் அடையாளங்கள் அல்லவா! அவற்றைப் பற்றி அவர் ஏன் அலட்டிக்கொள்ள வேண்டும்?
அசைக்க முடியாத அரசியல் செல்வாக்கு
ஆசாராம் பாபுவின் ஆசிரமங்களில் குருகுல மாதிரியிலான பள்ளிகள் ஆரம்பிக்கப்பட்டன. அங்கே படிக்கப் போன மாணவர்களில் சிலர் மர்மமான முறையில் மரணம் அடைந்தார்கள். அவரது ஆசிரமத்தில் மாந்திரிகச் சடங்குகள் நடப்பதாகவும், அதற்குக் குழந்தைகள் நரபலியிடப்படுவதாகவும் குற்றச்சாட்டு எழுந்தது. 2008ஆம் ஆண்டு அவரது ஆசிரமத்தின் பள்ளியிலிருந்து காணாமல் போன இரண்டு சிறுவர்களின் சடலங்கள் துண்டு துண்டாக வெட்டப்பட்ட நிலையில், ஆசிரமத்துக்கு அருகே சபர்மதி ஆற்றின் கரையில் கண்டெடுக்கப்பட்டன. நரபலி கொடுக்கப்பட்ட அந்தச் சிறுவர்களின் பெற்றோர்கள் போலீஸில் புகார் செய்தபோது அப்போதிருந்த பாஜக அரசின் காவல் துறை அதைப் பதிவு செய்ய மறுத்தது. மக்கள் போராட்டம் தீவிரமடைந்த காரணத்தால் அப்போது குஜராத் முதலமைச்சராக இருந்த நரேந்திர மோடி அது குறித்து விசாரிக்க கமிஷன் ஒன்றை அமைத்தார். எல்லா கமிஷன்களையும் போல அதுவும் காலத்துள் புதைந்துபோனது.
பாஜக தலைவர்களோடு இருந்த நெருக்கமும், ‘அரைக் கடவுளின்’ அண்மையும் ஆசாராம் பாபுவின் ஆதரவாளர்களுக்கு உற்சாகத்தைத் தந்தன. அவர்கள் ஆங்காங்கே வன்முறைகளிலும் ஈடுபட ஆரம்பித்தார்கள். பிப்ரவரி 14ஆம் தேதியன்று காதலர் தினக் கொண்டாட்டத்தை எதிர்த்து ‘மாதா - பிதா நாள்’ என்று போட்டிக் கொண்டாட்டங்களை நடத்தினார்கள். அதை சத்தீஸ்கரில் இருந்த பாஜக அரசு, அரசாங்க விழாவாகவே அறிவித்து நடத்தியது. நரேந்தர், அமோர் பாய், நரேஷ், வஷி, பாலக்தாஸ் மகராஜ், அகில்யா, நரேஷ் திரிவேதி உள்ளிட்ட 18 பேர் ஆசாராம் பாபுவின் ஆசிரமங்களில் மர்மமாக இறந்துள்ளனர் எனக் குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தன. ஆனால், அவருக்கு எதிராக குஜராத் அரசாங்கம் ஒரு சிறு துரும்பைக்கூட அசைக்கவில்லை. ஆசாராம் பாபுவின் அரசியல் செல்வாக்கு அத்தகையதாக இருந்தது.
தனக்கு எதிரான சிறுமியின் குற்றச்சாட்டு உண்மையல்ல என்றும், தான் ஆண்மை அற்றவர் என்றும் ஆசாராம் பாபு நீதிமன்றத்தில் தெரிவித்தார். ஆனால், அவரிடம் நடத்தப்பட்ட மருத்துவப் பரிசோதனை அவர் சொன்னது பொய் என்பதை உறுதிப்படுத்தியது. அவரது முக்கியமான சீடர்களில் ஒருவராக இருந்த அம்ருத் பிரஜாபதி என்பவர் ஆசாராம் பாபுவுக்கு எதிராகச் சாட்சியம் அளித்தார். அதன் காரணமாக 2014 மே 23ஆம் தேதி அவர் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். சூரத் பாலியல் வல்லுறவு வழக்கில் முக்கியமான சாட்சியாக இருந்த அவருடைய சீடர்களில் ஒருவரான அகில் குப்தா 2015ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 11ஆம் தேதி சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். இதெல்லாம் தெரிந்தும்கூட 2015இல் சுப்பிரமணியன் சுவாமி அவரைச் சிறைக்குச் சென்று சந்தித்தார். அவருக்காக வாதாடப் போவதாகவும் அறிவித்தார். பலமான கண்டனங்கள் எழுந்த பிறகே அதிலிருந்து பின்வாங்கினார்.
2017ஆம் ஆண்டு ஜாமீன் கேட்டுத் தொடரப்பட்ட அவரது வழக்கு உச்ச நீதிமன்றத்தில் விசாரிக்கப்பட்டபோது “பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணை ஏன் இதுவரை விசாரிக்கவில்லை?” என நீதிபதிகள் கேட்டனர். அரசுத் தரப்புக்காக ஆஜரான அடிஷனல் செலிசிட்டர் ஜெனரல் துஷார் மேத்தா அப்போது தெரிவித்த தகவல் நீதிமன்றத்தையே அதிரச் செய்தது. “ஆசாராம் பாபுவுக்கு எதிராக சாட்சியமளித்த இரண்டு முக்கியமான சாட்சிகள் படுகொலை செய்யப்பட்டுவிட்டனர். ஒரு சாட்சியைக் காணவில்லை. பதினேழு சாட்சிகள் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டுள்ளனர்” என்று அவர் தெரிவித்தார்.
கிரிமினல்களுக்கே சிறைச்சாலை என்பது பூஞ்சோலையாக இருக்கும்போது ஆசாராம் பாபுவுக்கு அது மற்றுமோர் ஆசிரமமாகவே இருந்தது. இந்தச் சூழலில்தான் ஜோத்பூர் பாலியல் வல்லுறவு வழக்கில் நேற்று விசாரணை நீதிமன்றம் அவரைக் குற்றவாளி என உறுதிசெய்து ஆயுள் தண்டனை விதித்துள்ளது.
தற்போது பிறப்பிக்கப்பட்டுள்ள அவசரச் சட்டத்தில் 12 வயதுக்குட்பட்ட சிறுமிகளைப் பாலியல் வல்லுறவுக்கு ஆளாக்கினால் மட்டுமே மரண தண்டனை என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. 16 வயது சிறுமியைச் சீரழித்தால் அதிகபட்சமாக ஆயுள் தண்டனை என்றே நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது. அதன் அடிப்படையில்தான் இந்த வழக்கில் அவருக்கு மரண தண்டனை வழங்காமல், ஆயுள் தண்டனை மட்டுமே வழங்கி நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்துள்ளது.
ஆசாராம் பாபுவுக்கு மட்டும் விதிவிலக்கு
கடவுளுக்குச் சமமாக பார்க்கப்பட்ட ஒருவர், லட்சக்கணக்கான பக்தர்களைக் கொண்ட ஒருவர், அவரைக் கடவுளின் அவதாரமாக எண்ணி, அவரது ஆஸ்ரமத்தில் பக்தர்களாக இருந்த பெண்களையும், பக்தர்களின் குழந்தையையும் சீரழித்திருக்கிறார் என்பது அரிதிலும் அரிதான ஒரு குற்றமாகவே கருதப்பட வேண்டும். அதன் அடிப்படையில் அவருக்கு மரண தண்டனை வழங்கப்பட வேண்டும் என நான் கோருகிறேன்.
போக்ஸோ சட்டத்தில் மரண தண்டனை சேர்க்கப்பட்டபோது, அதை மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் பலரும் விமர்சித்து கருத்து தெரிவித்தனர். அந்தக் கருத்துகளோடு நானும் உடன்படுகிறேன். ஆனால், அதில் ஒரு விதிவிலக்காக ஆசாராம் பாபுவுக்கு மட்டும் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட வேண்டும் என்று நான் கோருகிறேன். ஏனென்றால், அவருக்கு விதிக்கப்படும் மரண தண்டனை அவரைப்போல கடவுளின் பெயரால், மதத்தின் பெயரால் பெண்களை, சிறுமிகளைச் சீரழித்துக் கொண்டிருக்கும் இன்னும் பல நூறு போலி சாமியார்களுக்கு ஒரு பாடமாக அமையும். அவர்களை வைத்து அரசியல் செய்பவர்களுக்கும் எச்சரிக்கையாக இருக்கும்.
(கட்டுரையாளர் பற்றிய குறிப்பு: முனைவர் ரவிக்குமார் அரசியல், கலை, இலக்கிய விமர்சகர். மணற்கேணி ஆய்விதழின் ஆசிரியர். முன்னாள் சட்டமன்ற உறுப்பினர். விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர். இவரைத் தொடர்புகொள்ள:adheedhan@gmail.com)

Thursday, September 10, 2015

லட்சுமி என்னும் பயணி: வாசிக்கவேண்டிய ஒரு நூல் - ரவிக்குமார்




லட்சுமி அம்மா எழுதிய ' லட்சுமி என்னும் பயணி' என்ற தன்வரலாற்று நூல் மைத்ரி புக்ஸ் என்ற புதிய பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது. 

தமிழ்த் தேசப் பேரியக்கத்தின் தலைவர் பெ.மணியரசனின் துணைவியாரான லட்சுமி அம்மாள் தான் பிறந்து வளர்ந்து படித்து ஒரு கம்பெனியில் வேலைக்குப் போனது; மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சித் தோழர்களோடு பழக்கம் ஏற்பட்டு அவசரநிலைக் காலத்தில் தோழர் பெ.மணியரசனைத் திருமணம் செய்துகொண்டது; அதன் பின்னர் தோழர் மணியரசன் சிபிஐ எம் கட்சியிலிருந்து வெளியேறி வேறொரு கட்சியில் சேர்ந்து அதுவும் நிலைக்காமல் தமிழ்த் தேசப் பொதுவுடமைக் கட்சி துவக்கியது - இப்படிப் பல்வேறு செய்திகளை இதில் எழுதியுள்ளார். 

1975 - 2000 காலப் பகுதியில் தஞ்சையிலும் அதைச் சுற்றியிருக்கும் கிராமங்களிலும் நிலவிய சூழல் ஆங்காங்கே பதிவாகியிருக்கிறது. இந்த நூலில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் பலரை எனக்குத் தெரியும் சிலரைக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். 

தன்னிடம் அன்புகாட்டாத பெற்றோர், சொந்த வீட்டில் தான் பட்ட கஷ்டங்கள், வறுமை- என தனது இளம் பருவக் காலத்தை அவர் விவரித்திருப்பது நெகிழச் செய்கிறது. இளம் பெண்ணாக, தாயாக, குடும்பத் தலைவியாக அவர் எதிர்கொண்ட சவால்கள் பல நாவல்களை எழுதும் அளவுக்கு இருக்கின்றன. 

அவ்வப்போது காலத்தை எதிர்த்துப் போராடியவராகவும் பெரும்பாலும் காலத்தால் இழுத்துச் செல்லப்படுபவராகவும் லட்சுமி அம்மாள் தெரிகிறார். சமூகத்தின் மைய நீரோட்டத்தில் கலக்காமல் செயல்படும்  இடதுசாரி செயல்பாட்டாளர்களிடம்கூட பொதுப்புத்தி எவ்வாறு இயங்குகிறது என்பதை இந்த நூல் தொட்டுக்காட்டுகிறது. 

இந்த நூலில் பேசப்படும் தலைமறைவு வாழ்க்கை, அரசியல் செயல்பாடுகளால் ஏவப்படும் வன்முறை முதலான விஷயங்கள் வேறு தன்வரலாற்று நூல்களில் காணக்கிடைக்காதவை. 

" பெ.ம விகடன் இதழ் வாங்கி வருவார் அதில் திருமாவேலன், கவின்மலர் கட்டுரைகளைப் படிப்பேன். தமிழர் இனம் வென்றுவிடும் என்று தோன்றும்" என்ற லட்சுமி அம்மாவின் நம்பிக்கையைப் படித்தபோது வியப்பாகவும் பயமாகவும் இருந்தது. 

லட்சுமி அம்மாவின் அனுபவங்களை எங்கெங்கு விரிவாகப் பதிவுசெய்ய வைக்கலாம் என்பதைக் கண்டறிந்து அந்த இடங்களில் இன்னும் விரிவாகப் பதிவுசெய்யச் சொல்லியிருந்தால் இந்த நூல் இன்னும் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவதாக இருந்திருக்கும். அவரைக் கள்ளம் கபடமில்லாத வெள்ளந்தியான மனுஷியாகக் காட்டுவதைத்தான் பதிப்பாளர்கள் விரும்பினார்களோ என்னவோ. அதனால் சில இடங்களைத்தவிர பெரும்பாலான இடங்களில் செய்திகளின் கோர்வையாக இந்த நூல் அமைந்திருக்கிறது. 

" உழைப்பு , பராமரிப்பு, உறவுப் பிணைப்பு - இவற்றை ஆதாரமாகக்கொண்டு விரியும் வாழ்க்கை அனுபவங்களைப் பேசும் அபூர்வமான பதிவாகும்" என இந்த நூலின் முன்னுரையில் வ.கீதா குறிப்பிட்டிருக்கிறார். அதை வழிமொழிகிறோமோ இல்லையோ இது வாசிக்கப்படவேண்டிய ஒரு நூல்தான் என்று உறுதியாகக் கூறலாம்.

கூனல் பிறை நூலுக்கு விருது