Saturday, July 30, 2011

சாவு சோறு தின்றவன் சொன்ன கதைகள் - இமையம்




கடந்த கால் நூற்றாண்டுகளுக்குமேல் தமிழ்மொழியில் எழுதப்பட்ட இலக்கியப்படைப்புகளில் உயிரோட்டமுள்ள படைப்புகள், அன்றாட வாழ்வின் நெருக்கடிகளை பாசாங்கு இல்லாமல் எழுதிய படைப்புகள் என்று ஈழத்து படைப்புகளை மட்டுமே சொல்ல முடியும்.  ஈழத்தில்தான் வாழ்வதற்கான நெருக்கடிகள் இருந்தன.  அடுத்த கணத்தில் உயிருடன் இருப்போமா, யார் உயிருடன் இருப்பார்கள், யார் இறப்பார்கள் என்ற நிச்சயமில்லாத வாழ்க்கை, அடுத்த கணத்தை உயிருடனிருந்து எப்படி எதிர்க்கொள்வது என்ற சவால் ஈழத்தில் இருந்ததால் அங்கு இலக்கியம் படைக்கப்பட்டது.  தமிழ்நாட்டில் வாழ்வதற்கான நெருக்கடிகள் இல்லை, போராட்டங்கள், சவால்கள் இல்லை.  அதனால் இங்கு வீரியமான இலக்கியப்படைப்புகள் உருவாகவில்லை.  அதனால் தமிழ்நாட்டு எழுத்தாளர்கள் நகல் எடுக்கிற, போலி செய்கிற வேலைகளில் ஈடுபட்டார்கள்.  நகல் எடுக்கிற, போலி செய்கிற வேலையைக்கூட நிறைவாகச் செய்யவில்லை.
1980-க்குப் பிறகு ஈழத்தில் எழுதப்பட்ட படைப்புகள் தமிழ்நாட்டிலிருந்த வாசகர்களை, படைப்பாளிகளை முற்றிலுமாக நிலைகுலைய செய்தவை.  ஈழப்படைப்புகளின் வழியாக அனுபவித்த - துயரங்களை எளிதில் மதிப்பிட முடியாது.  தமிழ்நாடு ஈழத்துக்கு முழுமையாக ஆதரவு கொடுத்த நேரம் அது.  இலங்கை பேரினவாத அரசின் கொடூர முகத்தையும் நடவடிக்கைகளையும் அறிந்து வேதனைப்பட்ட காலத்தில்தான் ஈழ விடுதலைப்போராட்ட இயக்கங்களின் நடவடிக்கைகள் குறித்து வந்த படைப்புகள் பேரதிர்ச்சியை ஏற்படுத்திற்று.  கோவிந்தனின் “புதியதோர் உலகம்” என்ற நாவல் ஈழ விடுதலைப்போராட்ட இயக்கங்களின் ஒரு முகத்தைக் காட்டியது.  அதையடுத்து விடுதலைப்போராட்ட இயக்கங்களின் இன்னொரு முகத்தைக் காட்டியது ஷோபா சக்தியின் “கொரில்லா”, “ம்”. இந்த நாவல்கள் தந்த அதிர்ச்சி விவரிக்க முடியாதது.  எது நிஜம்?
சேரன், வ.ஜ.ஜெயபாலன், சோலைக்கிளி, அனார் போன்றவர்கள் காட்டிய உலகம் வேறு.  கோவிந்தன், ஷோபா சக்தி ‘ஈழப்போராட்டத்தில் எனது சாட்சியம்’- மு.புஷ்பராஜா போன்றவர்கள் காட்டிய உலகம் வேறு.  அண்மையில் வெளிவந்த உமா வரதராஜனின் “மூன்றாவது சிலுவை” நாவல் காட்டிய உலகம் மற்றவர்கள் காட்டிய உலகத்திற்கு நேரெதிரானது மட்டுமல்ல முரண்பட்டதும்கூட.  இலக்கிய படைப்புகளின் வழியாக ஊடகங்கள் வழியாக அறிந்திருந்த ஈழ மக்களின் வாழ்வுக்குறித்த நம்முடைய எண்ணங்களை, கற்பனைகளை முற்றிலுமாக மாற்றிப்போடுவதாக இருந்தது மூன்றாவது சிலுவை நாவல்.  கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் ஈழத்திலிருந்து இப்படியான படைப்பு ஒன்று வந்ததில்லை.  மூன்றாவது சிலுவை-காதல் சம்பந்தப்பட்ட நாவல்.  கிழவனுக்கும் குமரிக்குமான காதல்.  இல்லாதவளுக்கும் இருக்கப்பட்டவனுக்குமான காதல்.  கிழவனை மகிழ்ச்சிப்படுத்தி குமரிப்பெண் பெறும் பணம், அதற்கான நாடகம்.  பணத்தை, பொருளை கொடுத்து குமரியோடு உறவு கொள்ளுதலுக்கான நாடகம்.  மகளின் இளமையை பயன்படுத்தி பணம் பார்க்கும், சுகத்தை அனுபவிக்கும் தாய்.  இந்நாவலின் வழியாக தமிழ் வாசகன் அடைந்த அதிர்ச்சி, ஏமாற்றம் கொஞ்சமல்ல.  இலங்கை பேரினவாத அரசின் கொடூரம் குறித்த, ஈழ விடுதலைப் போராட்ட சாதக, பாதகமான நடவடிக்கைகள், செயற்பாடுகள், இருபக்கப் போரினால் பெறப்பட்ட நெருக்கடிகள், மக்கள் பட்ட அவதி குறித்து நாவலில் எங்குமே பதியப்படவில்லை.  விநோதம்தான். இந்த நாவலைப் படித்த பிறகு மனதில் ஈழப்போரினால் அகதிகளானவர்கள் யார், உயிரிழந்தவர்கள் யார் என்ற கேள்வி எழுகிறது.
கோவிந்தன், ஷோபா சக்தி, சக்ரவர்த்தி, சேரன், ஜெயபாலன், உமா வரதராஜன், சோலைக்கிளி, அனார், மு.புஷ்பராஜா போன்றவர்கள் காட்டிய உலகிற்கு நேர் எதிரான முற்றிலும் புதிய ஒரு உலகத்தை- மரணத்தின் வாசனை என்று சிறுகதைத் தொகுப்பில் த.அகிலன் காட்டியிருக்கிறார்.  அதாவது போர் தின்ற சனங்களைப் பற்றிய கதைகள்.  ஈழ படைப்பாளிகள் யாரும் காட்டாத ஒரு உலகத்தை த.அகிலன் காட்டுகிறார்.  இது அசல்.  நகல் எடுத்ததோ போலி செய்ததோ அல்ல.  இது கதை அல்ல.  நிஜம்.  வாழப்பட்ட வாழ்க்கையிலிருந்து ஒரு பகுதியை எடுத்து அதற்கு மொழி வழியாக வடிவம் கொடுக்கப்ட்டது.  மரணத்தின் வாசனை தொகுப்பிலுள்ள கதைகளில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள காட்சிகள் மனதிலும் கண்களிலும் கற்சிற்பமாக நிற்கிறது.  பொதுவாக போர் தின்ற சனங்களைப் பற்றிய கதைகள்தான் என்றாலும், தன் சொந்த மனிதர்களை பறிகொடுத்த இழப்புகளின் வழியாக கதை சொல்லப்படுகிறது.  ஏழு வயதிலிருக்கிற சிறுவன் 20 வயதுக்குள் சந்திக்கிற மரணங்களின் காட்சிகளே இச்சிறு கதைகள்.
மரணத்தின் வாசனை தொகுப்பின் முதல் கதை ‘ஒரு சின்னப்பையனின் அப்பா செத்துப்போனார்’ என்பது.  போர் என்றால் என்ன, மரணம் என்றால் என்ன, எதற்காக, எப்படி போர் நடக்கிறது என்று தெரியாத வயதில் ஒரு சிறுவன் தன் தந்தையை போருக்கு தின்னக் கொடுக்கிறான்.  ஏழு வயது குழந்தை இயற்கையாக அல்ல போரினால்- பீரங்கியால் கொல்லப்பட்ட தன் தந்தையின்-உடலை, பிணத்தைப் பார்த்து என்ன நினைத்திருக்கும்.  அந்த பிஞ்சு உள்ளத்தின் துயரினை மொழி தாங்குமா, சொல்லுமா என்பது சந்தேகமே.  நிஜமான வாழ்க்கையை பதிவு செய்யும்போது வாழ்வின் பலம்தான் அதன் உண்மைதான் முதன்மை பெறுகிறது.  மொழி இரண்டாம்பட்சமாகிறது.  அது கவிதையாக இருந்தாலும்.  ‘ஒரு ஊரில் ஒரு கிழவி’ என்ற கதையிலும் மொழி, சொற்கள், வார்த்தைகள் என்பது ஒரு ஊடகம் மட்டுமே என்பதை வாசகனால் எளிதில் உணர முடியும்.  தான் வாழ்ந்த, தன்னை வாழ வைத்த மண்ணைவிட்டு பிரிய முடியாமல் தவிக்கிறாள் ஒரு கிழவி.  விமான குண்டு விச்சுகளுக்குப் பயந்துகொண்டு ஊரே காலியாகிவிடுகிறது.  ஆனால் கிழவி போகவில்லை.  மண்ணும், சாமியும் தன்னை காக்கும் என்று நம்புகிறாள்.  சாமி தனிமையில் கிடக்குமே என்று கவலைப்படுகிறாள்.  தனிமையில் கிடக்கிற சாமியை அவள்தான் உருவாக்கினாள்.  மனிதர்கள் இல்லாத இடத்தில் தெய்வங்களுக்கு என்ன வேலை?  கிழவியை சாமி காப்பற்றவில்லை.  விமான குண்டு வீச்சில் கிழவியின் உடல் கூழாகிவிடுகிறது.  சாமி சிலையும் துண்டு துண்டாகச் சிதறிப்போய்க்கிடக்கிறது.  கிழவி செய்த குற்றம் என்ன? அவளை ஏன் போர் தின்றது என்ற கேள்வியை ஒற்றை வரியில் கேட்காமல் ஒரு கதையாக்கியிருக்கிறார் த.அகிலன்.  கேள்வியை கதாசிரியன் கேட்கவில்லை.  வாசகன் கேட்கிறான்.  ஒரு படைப்பு என்பதும், படைப்பின் வெற்றி என்பதும் வாசகனை கேள்வி கேட்க வைப்பதும் கதையில் பங்கேற்பாளானாக மாற்றுவதும்தான்.  அது மரணத்தின் வாசனைத் தொகுப்பில் சிரமமின்றி நடந்திருக்கிறது.
விலங்கினங்களிலேயே பாவப்பட்ட விலங்கினம் மனித இனமாகத்தான் இருக்க முடியும்.  அதற்குத்தான் ஆசைகள், கனவுகள், ஏக்கங்கள், நோக்கங்கள், கொள்கைகள், தத்துவங்கள் இருக்கிறது.  எல்லாவற்றையும்விட இடத்தின்மீதான ஆசை இருக்கிறது.  ‘குமார் அண்ணாவும் மிளகாய் கண்டுகளும்’ என்ற கதையில் இதைத்தான் நாம் பார்க்கிறோம்.  ஒரு விவசாயி தன் பெண்டாட்டி, பிள்ளைகளைவிட அவன் உருவாக்கியப் பயிர்களைத்தான் அதிகமாக நேசிக்கிறான்.  அந்தப் பயிர்களைக் காப்பதே தன் வாழ்க்கை என்று கருதுகிறான்.  தன் நிலமே தன் வாழ்வு என்று வாழ்கிற, நிலத்தைவிட்டு பிரிந்தால் செத்து விடுவோம் என்று எண்ணுகிற ஒரு மனிதனின் மனதை கதையில் பதிய வைப்பது சாத்தியமல்ல.  விமான குண்டுகளுக்கு, பீரங்கிக் குண்டுகளுக்கு பயந்துகொண்டு முகமறியாத, முன்பின் தெரியாத திசையில் மனிதர்கள் ஓடிக்கொண்டிருக்கிற நேரத்தில் வயலில் தான் நட்டு வளர்த்த மிளகாய் செடிகள் தண்ணீரில்லாமல் கருகிவிடுமே என்ற கவலையில் சுடுகாடுமாதிரி மாறிவிட்ட கிராமத்திலிருக்கிற  வயலுக்கு வருகிற ஒரு மனிதன் பைத்தியமாக்கப்படுகிறான்.  பைத்தியமாகிவிடுகிறான்.  குமார் என்ற மனிதனை எது பைத்தியமாக்குகிறது.  மிளகாய்க்குத் தண்ணீர் பாய்ச்சுவது குற்றமா?  இந்தக் குற்றத்திற்காகவா ராணுவம் அவனை பிடித்துச் சென்று சித்ரவதை செய்து பைத்தியமாக்குகிறது.  மனிதர்களை மொத்த மொத்தமாக விஷவாயு குண்டுகளை வீசிகொல்கிறவர்களுக்குப் பதக்கம்.  சமூக அந்தஸ்து.  வீரன் என்ற பட்டம்.  மிளகாய் செடிக்கு தண்ணீர் பாய்ச்சப் போகிறவனுக்கு துப்பாக்கி ரவையின் மூலம் மரணம் பரிசாக அளிக்கப்படுகிறது. இப்படியான பரிசை கொடுக்கிற மனித இனத்தைவிட கேவலமான விலங்கு உலகில் வேறு என்ன இருக்க முடியும்?
‘சித்தி’ கதையில் வருகிற சித்திக்கு ஈழ மண்ணில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தவர்கள் எத்தனை வகையான கொடுமைகள் அனுபவித்தார்களோ, அத்தனையும் அவளுக்கும் உண்டு.  அதைவிட கூடுதலாகவும் உண்டு.  அவள் செய்த பாவம் நல்ல பெண்ணாக இருந்தது மட்டுமே.  மற்றவர்களை அனுசரித்துபோனது, பிறர் மனம் புண்படாமல் நடந்துகொண்டது, மற்றவர்களை சிரிக்க வைத்தே பழகியதுதான் அவள் செய்த குற்றம்.  ஏமாற்றிவிட்டுபோன காதலன் வருவான் என்ற நம்பிக்கையில் போர் விமானங்கள் வீசும் குண்டுகளுக்கு மத்தியில், பீரங்கி குண்டுகளுக்கு மத்தியில் பதுங்கு குழியில் காத்திருக்கிறாள்.  இந்தக் காத்திருப்பு எவ்வளவு துயரமானது?  காதலனின் வருகைக்காக ஜோசியக்காரியை நம்பிக்கொண்டிருக்கிறாள்.  பாவம் ஜோசியக்காரி என்ன செய்ய முடியும்?  பணம் பறிப்பதைத்தவிர.  அதைத்தான் அவள் செய்து கொண்டிருக்கிறாள்.  அவளும் உயிருடன் இருக்க வேண்டும் அல்லவா? துர்க்கை அம்மனை சித்தி நம்புகிறாள்.  கோபம் கொண்டசாமி, துர்தேவதையான துர்க்கை அம்மான் சுக்கு நூறாகிக்கிடக்கிறது.  ஆக்ரோசம் கொண்ட காளியும் போன இடம் தெரியவில்லை.  மரணம் மனிதர்களை மட்டுமல்ல சாமிகளையும் துரத்திக்கொண்டிருக்கிறது. சித்தியை தன் கோர பசிக்கு போர் எடுத்துக்கொண்டுவிட்டது.  சித்திப் போன்று பல ஆயிரக்கணக்கான அப்பாவி மனிதர்கள் கொல்லப்படுகின்றனர்.
த.அகிலனின் கதைகளில் மனிதர்கள் கொல்லப்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.  அதோடு காணாமல் போகிறார்கள்.  காணாமல் போகிறவர்களுக்குக்கூட தாங்கள் காணாமல் போயிருக்கிறோம் என்பது தெரியவில்லை.  காணாமல் போனவர்களை மருத்துவமனையின் பிணவறைகளில்தான் தேட வேண்டி இருக்கிறது.  குவிக்கப்பட்டுள்ள பிணங்களுக்கிடையில், குவிக்கப்பட்டுள்ள எலும்புகளுக்கிடையில் தங்கள் உறவினர்களுடைய பிணம் இருக்கக்கூடாது என்ற எண்ணத்தோடுதான் எல்லாரும் தேடுகிறார்கள்.  தங்களுடைய ஆசையில் வெற்றிப்பெற்றவர்கள் என்று ஒருவரையும் காட்ட முடியாது.  தாயை, தந்தை, சகோதரனை, குழந்தைகளை, உறவுகளை பறிகொடுத்தபடியே இருக்கிறார்கள்.  இழப்பின் வலியை பொறுக்க முடியாமல் கதாசிரியர் கேட்கிறார் “போரை யார் கொண்டுவந்தது?”  இந்தக் கேள்வி ஒவ்வொரு கதையிலும் திரும்பத் திரும்ப கேட்கப்படுகிறது.  இக்கேள்விக்கு யாரிடம் இருக்கிறது பதில்?
எந்தக் கணம்வரை உயிருடன் இருப்போம் என்று தெரியாது.  தன்னுடன் இருக்கும் மனிதர்களில் யார் எப்போது காணாமல் போவார்கள் என்பது தெரியாது.  விமான குண்டு வீச்சில், பீரங்கி குண்டு வீச்சில் யாருடைய உடல் கூழாகும் என்பது தெரியாது.  யாரை எப்போது ராணுவம் பிடித்துக்கொண்டுபோகும் என்பதும், பிடித்துக்கொண்டுபோன மனிதனை விடுவார்களா என்பதும் தெரியாது.  ஒவ்வொரு ஊராக, ஒவ்வொரு இடமாக எத்தனை காலத்திற்கு மாறிமாறி சென்றுகொண்டே இருக்க வேண்டும் என்பதும் தெரியாத நிலையில், அடுத்தவேளை சோறு சாப்பிட முடியுமா என்பதுகூட தெரியாத நிலையில் ஒரு மனிதனுக்கு பைத்தியம் பிடிக்காமல் (விசர்) இருந்தால்தான் அதிசயம்.  ’தோற்ற மயக்கங்களோ’ - கதையில் அகிலனின் அண்ணனுக்கு பைத்தியம் பிடித்துவிடுகிறது.  பைத்தியம் பிடித்ததற்கு அவனா காரணம்?  தலைக்குமேலே குண்டு வீச விமானம் பறந்து கொண்டிருக்கிற சத்தம் ஓயாமல் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. சுற்றிவளைத்திருக்கிறது ராணுவம் துப்பாக்கிகளுடன், பீரங்கிகளுடன்-  ஆனாலும் மனிதர்கள் உண்டார்கள், உறங்கினார்கள் முன்பின் தெரியாத ஊர்களுக்கு ஓடினார்கள். செத்துப்போனார்கள்.  மரணங்கள் பல மாதங்களுக்கு பிறகே அறிவிக்கப்படுகின்றன.  அதுவும் குறுஞ்செய்தியாக.  ‘நீ போய்விட்ட பிறகு’ என்ற கதையில் வரும சம்பவங்கள் மனதை உறையவைக்கின்றன.  நாம் எப்படிப்பட்ட காலத்தில், எப்படிப்பட்ட சமூகச்சூழலில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம் என்ற கேள்வி முக்கியமானது.  இக்கேள்வியைத்தான் த.அகிலன் தன் வலியின் வழியே, தன் எழுத்தின் வழியே கேட்கிறார்.  நம்மால் வெட்கப்பட மட்டுமே முடியும்.

மரணத்தின் வாசனை தொகுப்பிலுள்ள எல்லாக் கதைகளுமே போரில் வென்றவர்களைப்பற்றிப் பேசவில்லை, போரில் தோற்றவர்களைப் பற்றியும் பேசவில்லை.  இருபக்கப்போரிலும் மாண்டவர்களைப் பற்றி, போர் தின்றவர்களுடைய கதையைப் பேசுகிறது.  ஒரு மரணத்திற்காக அழுது கொண்டிருக்கும்போது அடுத்த மரணம் நிகழ்கிறது.  அந்த மரணத்தை அடுத்து அடுத்த மரணம்-அடுத்தடுத்து மரணங்கள் நிகழும் காலத்தில் எந்த மரணத்திற்காக அழுவது?  சாவு மட்டுமே சொந்தம், மரணம் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறது என்ற சூழலில் வாழ்ந்த, செத்த மனிதர்களுடைய கதைகள் எனலாம்.  தினம்தினம் மனிதர்களை சாகக் கொடுத்துவிட்டு வாழ்ந்த ஒருவன் சொன்ன கதைகள்.  விவரணைகளாக, விளக்கங்களாக இல்லாமல் வாழ்க்கை அனுபவமாக இருக்கிறது.  போர் என்றால் வெற்றி, வீரம், பெருமை, கௌரவம், பட்டம், பதக்கம் இதைத்தான் நாம் போற்றி வந்திருக்கிறோம்.  இதைத்தான் நாம் வரலாறாக்கி குழந்தைகளுக்கு பாடமாக சொல்லித் தருகிறோம்.  போருக்கு சம்பந்தமில்லாத போரினால் செத்தவர்களைப்பற்றி, அகதியாக்கப்பட்டவர்களைப் பற்றி நாம் பேசுவதில்லை.  உலகமெங்கும் மனிதர்கள் போரினால் கொல்லப்படுவதுமட்டுமல்ல, அகதிகளாக்கப்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.  மனிதர்களுடைய மரணங்கள் மரணங்கள் அல்ல.  இன்று வெறும் எண்ணிக்கையாகிவிட்டது.
போர்கள் எதன் பொருட்டு நடத்தப்படுகின்றன?  மனிதர்களை கொன்று குவித்துவிட்டு அடையப்பெறும் வெற்றிக்கு என்ன அர்த்தம் இருக்க முடியும்?  போர் மனிதர்களை அகதிகளாக்கியது.  பெயர் தெரியாத ஊர்களுக்கு விரட்டியடித்தது.  மொழி தெரியாத நாட்டில் வாழ வைத்தது.  உறவுகளைப் பிரித்தது.  பெற்றோர்களிடமிருந்து குழந்தைகளையும், குழந்தைகளிடமிருந்து பெற்றோர்களையும் பிரித்தது.  குழந்தைகள் இறந்தன.  பெற்றோர்கள் இறந்தார்கள்.  ஊமையாக்கப்பட்டார்கள்.  காணாமல் போனார்கள்.  பைத்தியம் பிடித்து அலைகிறார்கள்.  இத்தனை கொடூரங்களுக்கு பிறகும் போர் நடக்கிறது.  யாருக்கான, எதற்கான போர், அந்தப்போர் தேவையா என்று த.அகிலன் தன் கதைகளின் வழியே கேட்கிறார்.  மனித சமுதாயம் பதில் சொல்ல வேண்டிய கேள்வி.
ஒரு இலக்கியப்படைப்பின் வெற்றி, பலம் என்பது அப்படைப்பில் இருக்கும் உண்மையைச் சார்ந்தே நிர்ணயமாகும். த.அகிலனின் மரணத்தின் வாசனை-போர் தின்ற சனங்களின் கதை- சிறுகதைத் தொகுப்பு- ஒரு இலக்கிய படைப்பு.
------------------------------
மரணத்தின் வாசனை- போர் தின்ற சனங்களின் கதை
த.அகிலன்,
வடலி,
6/13, சுந்தர் தெரு, எம்.ஜி.ஆர்.நகர்,
சென்னை - 78.
விலை ரூ.125.
2009

1 comment:

  1. விமர்சனத்துக்கு நன்றி!

    வடலியின் புதிய முகவரி

    வடலி வெளியீடு,
    D-2/5, டி.என்.ஹெச்.பி.,
    தெற்கு சிவன் கோயில் தெரு,
    கோடம்பாக்கம்,
    சென்னை - 600 024

    ReplyDelete