Friday, October 17, 2014

தினகரன் தீபாவளி மலர் 2014



பண்டிகைகள் இப்போது தமது மதரீதியான பிணைப்புகளைப் பெரும்பாலும் இழந்துவிட்டன. பொருளாதார நலன்களே அவற்றை ஓயாமல் நினைவுபடுத்திக்கொண்டிருக்கின்றன. தொலைக்காட்சியும் துணிக்கடைகளும் பண்டிகைகளை நினைவுபடுத்துவதன்மூலம் வர்த்தகத்தைப் பெருக்கிக்கொள்கின்றன. அச்சு ஊடகங்களும் இதில் விதிவிலக்கல்ல. 

தீபாவளியை முன்வைத்து வருவாய் தேடும் வழிகளில் மலர் வெளியிடுவது முதன்மையானது. முன்னணிப் பத்திரிகைகள் எல்லாம் இந்த வாய்ப்பைத் தவறவிடுவதில்லை. 

நான் தீபாவளி மலர்களைத் தேடிப் படிப்பவன் அல்ல. அவற்றின் உள்ளடக்கம் எப்படியிருக்கும் என்பது யூகிக்கக்கூடியது என்பதால் அதில் எனக்கு ஆர்வமும் இல்லை. குங்குமம் பத்திரிகை ஆசிரியரும் எனது நண்பர்களில் ஒருவருமான தி.முருகன் தயாரித்தது என்பதால் தினகரன் தீபாவளி மலரைப் படித்தேன். தற்போது எழுதிவரும் எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளோடு பழைய தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்களின் எழுத்துகளும் அதில் இடம்பெற்றுள்ளன. 

பிரபலமான கவிஞர்களின் கவிதைகள் வெளியிடப்பட்டுள்ளன. எனினும் ஒன்றும் ஈர்ப்பதாக இல்லை. கிளாசிக் ஸ்டோரி என வெளியிட்டிருப்பதைப்போல கவிதையிலும் செய்திருந்தால் இந்தக் குறையைத் தவிர்த்திருக்கலாம். 

இந்த மலரில் குறிப்பிட்டு சொல்லப்படவேண்டியது அசோகமித்திரனின் சிறுகதைதான். பல வருடங்களுக்கு முன்பு எழுதப்பட்ட 'விடிவதற்குள்' என்ற அந்தச் சிறுகதை இருபது முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்த சென்னையை சித்திரிக்கிறது என நினைக்கிறேன். இப்போது தண்ணீர்ப் பிரச்சனை அன்று இருந்ததைவிட இன்னும் அதிகமாகிவிட்டது.இந்தக் கதையில் வருவதுபோல் இன்னொருவர் வீட்டில்போய் தண்ணீர் பிடிப்பது இப்போது சாத்தியமில்லை. தண்ணீர் லாரிக்காகத் தள்ளுமுள்ளு என்பதுதான் இன்றைய நிலை. ஆனால் இந்தக் கதையில்வரும் பங்கஜமும் முத்துவும் இப்போதும் இருக்கிறார்கள். அந்தக் கன்றுக்குட்டிகூட அப்படியே இருக்கிறது. கதையை வாசிக்கும்போது பங்கஜத்தின் தவிப்பு நம்மையும் தொற்றிக்கொண்டுவிடுகிறது. 

எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் எழுத்தை மிகவும் அலட்சியமாகக் கருதுகிறார் என்பதற்கு இந்த மலரில் இடம்பெற்றிருக்கும் அவரது கதை இன்னுமொரு சாட்சி. எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் கதை எவ்வளவு போலி என்பதை அசோகமித்திரனின் கதையைப் படிப்பவர்கள் உணரமுடியும்.

கே.என்.சிவராமன் எழுதியிருக்கும் கதையையும் படித்தேன். தமிழ் சினிமா பார்த்ததுபோல் இருந்தது. 

காஷ்மீர் குறித்த ஜெயமோகனின் பயணக்கட்டுரையில் முஸ்லிம்கள்மீதான அவரது வெறுப்பும்,  உரைநடையின் பலவீனமும் போட்டிப்போட்டுக்கொண்டு வெளிப்பட்டிருக்கின்றன. விஜயபாரதத்தில் வெளிவரவேண்டிய கட்டுரையை இதில் ஏன் போட்டிருக்கிறார்கள்? அதில் அரசியல் கட்டுரைக்கான உழைப்பும் இல்லை; பயணக் கட்டுரைக்கான சுவாரஸ்யமும் இல்லை. மணியன் எழுதிய தரத்தில்கூட அந்தக் கட்டுரை இல்லை. ஜெயமோகனுக்கு திருத்தமாக உரைநடை எழுதத் தெரியவில்லை என்று பலரும் சுட்டிக்காட்டிவிட்டனர். இவ்வளவுதூரம்
பிரபலமானதற்குப் பிறகும் இப்படியொரு உரைநடையை எழுதுவது சகிக்கத்தக்கதல்ல. தெளிவாக உரைநடை எழுதுவது எப்படி என்பதை அவர் சாருநிவேதிதாவிடம் கற்றுக்கொள்ளவேண்டும். 

No comments:

Post a Comment