Friday, November 21, 2014

கூனல்பிறை


" பின் நவீனத்துவ எழுத்துகளைப் போலிசெய்து தோற்றவர்கள் ஒதுங்கிவிட மீண்டும் யதார்த்தவாத எழுத்தே இலக்கியம் என்ற எண்ணம் தமிழில் வலுப்பெற்று வருகிறது. இந்தத் தொகுப்பில் இருக்கும் ஒளிவித்து ,நீர்முள்ளி ஆகிய கதைகள் அந்தக் கருத்தை உடைக்கின்றன.அந்தக் கதைகள் உரைநடைக்கும் கவிதைக்குமான எல்லையையும் அழிக்கின்றன. யசோதராவையும் ஆரியமாலாவையும் பெண் நோக்கிலிருந்து தேன்மொழி மறுவாசிப்பு செய்திருக்கிறார். மலையாளத்தில் ஸாரா ஜோசப் செய்துவரும் முயற்சிகளுக்கு இணையாக இதைக் குறிப்பிடலாம். 

தற்சுட்டு , நரிகாட்டுத் திடல்,இந்திரகோபம்  ஆகிய கதைகளில் தேன்மொழி சித்திரித்துக்காட்டும் குழந்தைகளின் உலகம் தமிழுக்கு மிகவும் புதியது. நெற்குஞ்சம்  தொகுப்பில் சுனாமியில் இறந்துபோன மகளின் புகைப்படத்தைப் பார்த்துக் கதறும் முதியவர் ஒருவரை படைத்துக்காட்டி சதத் ஹாசன் மண்டோவின் தீவிரத்தைத் தனது படைப்பில் உணரவைத்த தேன்மொழி இத் தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ள ஊமத்தை என்ற கதையில் காட்டியிருக்கும் மூதாட்டியின் பாத்திரதத்தின்மூலம் முதியோரை இந்த சமூகம் நடத்தும் கொடுமையான நிலையை எடுத்துக்காட்டி நமது மனசாட்சியைப் பிடித்து உலுக்குகிறார். தமிழகத்தின் இளைய தலைமுறை மது அடிமைகளாக மாற்றப்படுவரும் இன்றைய சூழலில் இந்தக் கதை மதுவிலக்கின் அவசியத்தை உணர்த்துவதாகவும் இருக்கிறது.

தேன்மொழியின் சிறுகதைகளில் குழந்தைகளும் பெண்களும் தனித்துவத்தோடு படைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். தற்சுட்டு ,இந்திரகோபம் முதலான கதைகளை எழுதுவது  ஒரு தாயாக இருப்பவருக்கு மட்டுமே சாத்தியமென்றும்,  அவரோகி , பாழ்வாய் உலகு ஆகிய கதைகளில் பேசப்படும் அப்பாவின் சித்திரத்தை  மகளாக இருப்பவரால் மட்டுமே எழுதமுடியுமென்றும் நாம் ஒப்புக்கொண்டால், இந்தத் தொகுப்பின் தலைப்புக் கதையாக இருக்கும்  கூனல் பிறையில் இடம்பெற்றிருக்கும் மனப் பிறழ்வுகொண்ட பெண்ணையும் ,ஆணையும் அந்தக் குழந்தைகளையும் தேன்மொழியால் மட்டும்தான் எழுதமுடியும் என்பதையும் தயங்காமல் ஏற்றுக்கொள்வோம். " 

       - முன்னுரையில் ரவிக்குமார் 


No comments:

Post a Comment